India.Arie - Ready For Love (Live)

i an ready for love...

Seether - Fine Again (Live Unplugged)

Everything's gonna be fine....

I have to believe it...
Maybe you don't even give a shit for me...
but everything's gonna be fine...

I try to stay sober
when i'm dying...

Αλλαγές

Τους τελευταίους μήνες η ζωή μου άλλαξε από την μια στιγμή στην άλλη τόσο ολοκληρωτικά..τόσο απροσδόκητα..
Νόμισα πως τελικά ένα όνειρο ζωής που περίμενα τόσα χρόνια θα γινόταν πραγματικότητα... Νόμισα πως μετά από τόσο πόνο και τόσες πίκρες στη ζωή μου τελικά θα γινόμουνα ευτυχισμένη και ότι όλες οι θυσίες και ολα τα άσχημα συναισθήματα θα άξιζαν τον κόπο γιατί τώρα θα είχα όσα είχα επιθυμήσει..
Ωω..μα όμως καμιά φορά τα πράγματα είανι τελείως διαφορετικά από ότι τα φαντάζεσαι.. Μερικές φορές πλάθεις καταστάσεις στο μυαλό σου, εξειδανικεύεις άτομα, τα βλέπεις όλα όπως θέλεις να τα δεις και όμως δεν είναι έτσι... Πόσο έσφαλα.. τώρα το καταλαβαίνω τώρα το βλέπω.. Πόσο με στεναχώρησε αυτή η κατάσταση, πόσο με έφθηρε, ψυχολογικά και σωματικά (και τώρα τραβάω τα ζόρια με αντιβιόσεις και παυσίπονα).
Αλήθεια...πως είανι δυνατόν η ψυχολογική κατάσταση να συνδέεται τόσο πολύ με τη σωματική σου υγεία?.. Όλο το ζόρισμα και η πίεση του τελευταίου καιρό μαζευόταν μαζευτόταν μέχρι που έσκασε μέσα μου και ήμουν έτοιμη να καταρεύσω..
Το καταλαβαίνω τώρα..όσα μου έλεγαν οι φίλοι μου και αρνιόμουν να δω.. όσα δικαιολογούσα και έλεγα θα στρώσουν τα πράγματα θα στρώσουν.. Όσα μάζευα μέσα μου...δεν έπρεπε... Είμαι πολύ μικρή για να ανησυχώ τόσο..για να σκέφτομαι τόσο..για να ζορίζομαι τόσο...Είμαι πολύ μικρή.. Και θέλω να ζήσω ακόμα τόσα πράγματα..
Το είδα αυτό το και συνειδητοποίησα πόσο ωραία ένιωθα τις μέρες που ασχολούμουνα με το συνέδριο των ηλεκτρολόγων (sfhmmy 3.0). Ήμουν και πάλι με άτομα που είχα τόσο καιρό να δω και περνούσα τόσο ωραία μαζί τους, έκανα δημιουργικά πράγματα μου με γέμιζαν τόσο πολύ, με έκαναν να ενθουσιάζομαι, να νιώθω όμορφα, να ξεχνάω οτιδήποτε άσχημο.. Ένιωσα ότι έκανα κάτι σημαντικό και περνούσα τόσο ωραία με τα παιδιά που ήμουνα μαζί..
Μου χει λείψει αυτή η ζωή μου.. Η δημιπουργικότητα, η συναναστροφή με ανθρώπους, οι γνωριμίες, οι περιπέτειες... Κι ας απογοητεύομαι αργότερα... Τουλάχιστον ζω πράγματα, ναι νιώθω.. Νιώθω γεμάτη, νιώθω ζωντανή...

Νέα Αρχή

Μετά από πολύ πολύ καιρό.. σκέφτηκα να ξεσκονίσω το ημερολόγιό μου που το είχα καταχωνιάσει σε κάποιο συρτάρι.. Το νοστάλγησα.. ίσως αλλάξω το στυλ του, ίσως αρχίσω να γράφω απλά..ίσως και να το ξαναπαρατήσω... όσο με πάει..

Απόψε

Ο χρόνος τρελός
και ο τόπος γλιστράει
από τα πόδια
γυμνός απομένεις
χαζός να κοιτάς να σωπαίνεις

Κι αν σίγουρος ήμουν
πως θα βρω το δρόμο
στο χάρτη του κόσμου
σημείωσα μόνο
πως χάθηκα

Χαμένος καιρός
τα χρόνια που λείπεις
τραγούδια της λύπης
σαχλά μουρμουρίζουνε γύρω
στα ραδιόφωνα κλαίνε
και λέξη δεν λένε
να μοιάζει για λίγο αλήθεια

Πατώ το κουμπί
γιορτή στην τηλεόραση πάλι
σικέ εκπομπή να μας φτιάξει κεφάλι
χορεύουν γελούν και μισιούνται
στον τρύπιο φακό
το κακό ταξιδεύει ως εδώ



Σε θέλω πολύ
απόψε που όλα μικραίνουν
και οι ώρες πεθαίνουν
κοιτάζω το χρόνο που λιώνει

Να ρθεις να με βρεις
γιατί όλα σε θέλουν
σε θέλει και η νύχτα
σαν μέρα που λάμπει
και φέρνει τον κόσμο ξανά

Να ρθείς να με βρείς
γιατί δεν αντέχω ακόμα μιαν ώρα
χαρά δεν ζητώ και ούτε λύπη αντέχω
εσένα δεν έχω εδώ

Το εδώ πουθενά
το τώρα ποτέ
αν δεν έρθεις η θάλασσα πλάνη
τα γέλια μας λάθος
κι οι φίλοι δεν είδαν
και οι δρόμοι ένα τίποτα
απόψε εάν δεν έρθεις εδώ

Να ρθεις...

Μητέρα.. μεγάλωσα!

Μ' αυτές τις πράξεις σου με διώχνεις, δε με φέρνεις κοντά σου;.. Δεν έχεις καταλάβει ποια είμαι, δεν έχεις μπορέσει ούτε εσύ να δεις τη ψυχή μου. Αν δεν μπορώ να έχω την καλύτερη σχέση με σενα, που είσαι μητέρα μου, αίμα μου, πως θα έχω με τους άλλους; Γιατί σου είναι τόσο δύσκολο να παραδεχθείς ότι έχω μεγαλώσει; ΓΙΑΤΙ; Δεν με έχεις καταλάβει.. Είμαι ένα πουλί μαμά.. Πάνε οι καιροί που μου 'φερνες το φαγητό στη φωλιά και με φρόντιζες. Έχω ανάγκη να πετάξω.. Να ανοίξω τα φτερά μου και να πετάξω μόνη μου σ' αυτόν τον κόσμο. Αυτό το ταξίδι είναι δικό μου.. Δε σου ζητώ να φύγεις μακρυά μου, όχι, σε θέλω κοντά μου. Αλλά θέλω να αναπνεύσω, να βγω μπροστά χωρίς να φοβάμαι, να διεκδικήσω τη ζωή μου. Και συ..δε θα' σαι εκεί πάντα, γι' αυτό πρέπει να μάθω να προχωράω μόνη μου. Και αν πέσω και χτυπήσω, μην κλάψεις που δεν ήσουν εκεί για να με πιάσεις. Δε χρειάζεται να με πιάνεις πάντα. Πέφτοντας μαθαίνω και γίνομαι πιo δυνατή.. Άφησέ με λοιπόν να πετάξω....


Σου αφιερώνω και ένα τραγούδι του Κότσιρα..

Μου γράφεις για τ' αστέρι

στην πλώρη που 'χες δει

και στα άγνωστα τα μέρη

τα βράδια σ' οδηγεί

Και 'γώ φυλάω τ' αστέρι

στο γράμμα σου κρυμμένο

βήμα-βήμα να μου δείχνει να πηγαίνω

Και να 'μαι μεγάλωσα, κι άλλαξα

κύμα-κύμα να γυρίσεις περιμένω

Γύρνα να δεις όλα αυτά που μόνος μου μπόρεσα

Εσύ δακρύζεις κρυφά κι εγώ δεν σε γνώρισα

Γύρνα να δεις μια αγκαλιά για χάρη σου που άνοιξα

Μη φοβάσαι, όλα πέρασαν πια γαλήνεψε η θάλασσα

Μου λες για την Ινδία

για χώρες μακρινές

διαβάζεις Καββαδία στη βάρδια σου και κλαις

Σε μια φωτογραφία σε βλέπω καθισμένο

στο λιμάνι, στη Σαγκάη, κουρασμένο

Το βλέπω, μεγάλωσες, κι άλλαξες

Στο λιμάνι γύρνα πάλι, περιμένω

Γύρνα να δεις όλα αυτά που μόνος μου μπόρεσα

Εσύ δακρύζεις κρυφά κι εγώ δεν σε γνώρισα

Γύρνα να δεις μια αγκαλιά για χάρη σου που άνοιξα

Μη φοβάσαι, όλα πέρασαν πια γαλήνεψε η θάλασσα

Aυτό το Αστέρι είναι για όλους μας

(απόσπασμα) του Tάσου Λειβαδίτη

Ναι, αγαπημένη μου.
Πολύ πριν να σε συναντήσω εγώ σε περίμενα.
Πάντοτε σε περίμενα.
Σαν είμουνα παιδί και μ' έβλεπε λυπημένο η μητέρα μου έσκυβε και με ρωτούσε.
Τι έχεις αγόρι; Δε μίλαγα.
Μονάχα κοίταζα πίσω απ' τον ώμο της έναν κόσμο άδειο από σένα. Και καθώς πηγαινόφερνα το παιδικό κοντύλι ήτανε για να μάθω να σου γράφω τραγούδια. Όταν ακούμπαγα στο τζάμι της βροχής ήταν που αργούσες ακόμα όταν τη νύχτα κοίταζα τ' αστέρια ήταν γιατί μου λείπανε τα μάτια σου κι όταν χτύπαγε η πόρτα μου κι άνοιγα δεν ήτανε κανείς. Κάπου όμως μες στον κόσμο ήταν η καρδιά σου που χτυπούσε.
Έτσι έζησα. Πάντοτε.
Κι όταν βρεθήκαμε για πρώτη φορά - θυμάσαι; - μου άπλωσες τα χέρια σου τόσο τρυφερά σα να με γνώριζες από χρόνια. Μα και βέβαια με γνώριζες. Γιατί πριν μπεις ακόμα στη ζωή μου είχες πολύ ζήσει μέσα στα όνειρά μου αγαπημένη μου. Θυμάσαι, αγάπη μου, "την πρώτη μεγάλη μέρα μας";
Σου πήγαινε αυτό το κίτρινο φόρεμα έν' απλό φτηνό φόρεμα, μα είταν τόσο όμορφα κίτρινο. Οι τσέπες του κεντημένες με μεγάλα καφετιά λουλούδια. Σου πήγαινε στο πρόσωπο σου ο ήλιος σου πήγαινε στην άκρη του δρόμου αυτό το τριανταφυλλένιο σύννεφο κι αυτή η φωνή μακριά ενός πλανόδιου ακονιστή - σου πήγαινε.
Έβαζα τα χέρια μου στις τσέπες, τα ξανάβγαζα. Βαδίζαμε δίχως λέξη. Μα και τι να πει κανείς όταν ο κόσμος είναι τόσο φωτεινός και τα μάτια σου τόσο μεγάλα.
Ένα παιδί στη γωνιά τραγούδαγε τις λεμονάδες του. Ήπιαμε μια στα δυο. Κι αυτό το χελιδόνι που πέρασε ξαφνικά πλάι στα μαλλιά σου. Τι σου είπε λοιπόν;
Είναι τόσο όμορφα τα μαλλιά σου. Δεν μπορεί, κάτι θα σου είπε.
Το ξενοδοχείο είταν μικρό σε μια παλιά συνοικία πλάι στο σταθμό που μες στην αντηλιά κοιτάζαμε να μανουβράρουμε τα τραίνα. Αλήθεια κείνη η άνοιξη, εκείνο το πρωινό, εκείνη η απλή κάμαρα της ευτυχίας αυτό το σώμα σου που κράταγα πρώτη φορά γυμνό αυτά τα δάκρυα που δεν μπόρεσα στο τέλος να κρατήσω - πόσο σου πήγαιναν.
Α, θα 'θελα να φιλήσω τα χέρια του πατέρα σου, της μητέρας σου τα γόνατα που σε γεννήσανε για μένα να φιλήσω όλες τις καρέκλες που ακούμπησες περνώντας με το φόρεμα σου να κρύψω σα φυλαχτό στον κόρφο μου ένα μικρό κομμάτι απ' το σεντόνι που κοιμήθηκες. Θα μπορούσα ακόμα και να χαμογελάσω στον άντρα που σ' έχει δει γυμνή πριν από μένα να του χαμογελάσω, που του δόθηκε μια τόση ατέλειωτη ευτυχία. Γιατί εγώ, αγαπημένη, σου χρωστάω κάτι πιο πολύ απ' τον έρωτα εγώ σου χρωστάω το τραγούδι και την ελπίδα, τα δάκρυα και πάλι την ελπίδα.
Στην πιο μικρή στιγμή μαζί σου, έζησα όλη τη ζωή.